KUR'ANI i SHENJTË 

 


28.Suretu El Kasas 

Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit! 

1. Ta, Sinë, Mimë. 
2. Këto janë ajetet e librit (të Kur誕nit) të plotkuptueshëm. 
3. Që po t段 lexojnë ty nga lajmi rreth Musait, e që është e vërtetë për një popull që beson. 
4. Me të vërtetë, faraoni ka ngritur kryet lart në tokë, e popullin e saj e ka grupëzuar dhe një grup prej tyre e shtyp, ashtu që djemte e tyre ua mbyt, e gratë e tyre ua lë të jetojnë. Vërtet, ai ishte prej më shkatërrimtarëve. 
5. E Ne duam t段 lartësojmë ata që u shtypën në tokë, t段 bëjmë udhëheqës dhe t段 bëjmë trashëgues. 
6. Dhe atyre t置 japim pushtet në tokë, e faraonit, Hamanit dhe ushtrisë së këtyre dyve t置a tregojmë atë që ruheshin (ia kishin frikën). 
7. Ne nënën e Musait e inspiruam: t段 japë atij gji, e kur të keshë frikë për të, atëherë atë hidhe në lumë, e mos u frikëso as mos u pikëllo, se Ne do ta kthejmë atë ty dhe do ta bëjmë atë nga të dërguarit. 
8. E atë e gjeti familja e faraonit, ashtu që në fund ai t置 bëhet atyre armik e dëshprim. Vërtet, faraoni, Hamani dhe ushtria e tyre ishin kundërshtarë (gabonin me qëllim). 
9. E gruaja e faraonit tha: 鉄hpresë gëzimi për mua dhe për ty, mos e mbytni atë, ndoshta do të na sjellë dobi ose do ta adoptojmë për fëmijë. Pra ata nuk e dinin rrjedhimin. 
10. E zemra e nënës së Musait agoi e zbrazët (kur kuptoi se ka rënë në duar të faraonit) dhe gati ta zulojë atë (fëmijën), sikur të mos ia forconim Ne zemrën e saj që të bëhet e bindur (në premtimin e All-llahut). 
11. E ajo i tha motrës së tij: 敵jurmoje atë, kurse ajo e shikonte atë prej së largu dhe ata nuk e hetonin (se ishte motra e tij që e përcjell). 
12. Ndërsa Ne ia patëm ndaluar atij më parë thithjen e gjinit, e ajo (motra e Musait) tha: 鄭 doni t男u tregoj për një familje që do të kujdeset për të dhe që do të jenë të sinqertë ndaj tij? 
13. Dhe ashtu atë e kthyem te nëna e vet që ajo të jetë e kënaqur e jo e pikëlluar dhe që ta kuptojë ajo se premtimi i All-llahut është i vërtetë e i sigurt, por shumica e tyre nuk e dinë. 
14. E pasi ai (Musai) e arriti moshën madhore dhe u bë i pjekur, Ne i dhamë urtësi e dituri. Kështu ne i shpërblejmë bamirësit. 
15. Dhe ai hyri në qytet në një kohë të pahetuar prej banorëve të tij, dhe në të i gjeti dy veta që po përlaheshin, njëri prej ithtarëve të tij e tjetri prej armiqve të tij, e ai i anës së tij i kërkoi ndihmë kundër armikut dhe Musai i ra grusht e ai vdiç. Ai (Musai) tha: 徒jo është prej veprave të djallit, e s談adyshim se ai është armik i hapët që shpie në humbje. 
16. Ai tha: 纏oti im, unë e ngarkova veten e Ti më fal mua! Dhe Ai ia fali, se Ai është që fal shumë, ësht mëshirues. 
17. Ai tha: 纏oti im, betohem në ato të mira që m段 dhurove mua se krrë nuk do të vihem në ndihmë të kriminelëve. 
18. Dhe (Musai) agoi i frikësuar në qytet e duke pritur (se çka po i ngjanë), kur qe, ai i cili kishte kërkuar ndihmë dje, e thirri sërish (në ndihmë), e Musai i tha: 天ërtet ti qenke ngatërrestar i njohur! 
19. E kur dëshi ta rëmbejë atë që ishte armik i të dyve, ai tha: 鄭 do të më mbysësh mua siç e mbyte dje njeriun, ti nuk do tjetër, vetëm se do të bëhesh arrogant n tokë, e nuk dëshiron të jeshë nga përmirësuesit! 
20. Dhe erdhi një njeri që ngutej nga ana më e largët e qytetit e tha: 徹 Musa, parësimi është duke biseduar për të mbytur ty, pra ti dil (ik), unë jam këshillues yti. 
21. E ai doli prej aty i frikësuar e duke pritur (se ç恥o ndodh) dhe tha: 徹 Zoti im, më shpëto prej popullit zullumqar. 
22. Dhe kur drejtua kah Medjeni tha: 鉄hpresoj që Zoti im të më orientojë rrugës së drejtë. 
23. E kur arriti ujin e Medjenit, aty gjeti një grumbull njerëzish që po i jepnin bagëtisë ujë, e pak më larg prej tyr vërejti d gra që o i ndalnin (kafshët e tyre) e u tha: 摘 çka është puna e juve dyjave? Ato që të dyja i thanë: 哲e nuk u japim juë deri që të largohen barinjtë, kurse babai ynë është shumë i vjetër! 
24. Atëherë ai u dha ujë (kafshëve) të tyre, pastaj u largua anash nën një hije e tha: 徹 Zoti im, unë kam nvojë për çkado që të më japësh! 
25. E njëra prej tyre erdhi te ai, ecte e turpërueshme, e tha: 釘abai im të thërret që të paguaj ty shpërblimin për atë që na u dhe (bagëtisë) ujë! E Kur shkoi (Musai) te ai dh ai i tregoi atij ngjarjen, ai tha: 溺os ke frikë, paske shpëtuar nga populli zullumqar! 
26. Njëra prej atyre dyjave: 徹 babai im, merre këtë në shërbim me pagë, pse më i miri i atij që do ta marrësh në shërbim është ai i fuqishmi, e bsniku! 
27. Ai (Shujabi) tha: Unë dëshiroj të martojë ty me njërën prej këtyre dy vjzave të mia, me kusht që të shërbesh tetë vjet, e nëse i plotëson dhjetë, ai është vullneti yt, e unë nuk dëshiroj të rëndojë ty, e në dashtë All-llahu, ti do të gjejsh te unë mirëkuptim! 
28. Ai (Musai) tha: 適jo le të mbetet mes meje e teje, e cilindo afat që do ta kryej nga këta të dy, nuk do të ketë përgjegjësi për mua. Për këtë që po themi All-llahu është garant. 
29. E kur Musai e kreu afatin dhe udhëtoi me familjen e vet, e vërejti kah ana e Turit një zjarr, e familjes së vet i tha: 迭rini këtu, unë kam vërejtur një zjarr, ndoshta do t男u sjell nga ai ndonjë lajm ose një urë nga zjarri që të ngroheni. 
30. Dhe kur arrit te ai (zjarr) nga ana e djathtë e luginës së atij vendi të bekuar me pemë u thirr: 徹 Musa, s談a dyshim se Unë jm All-llahu, Zoti i botëve! 
31. Dhe ti hidhe shkpoin tënd! E kur e pa se po lëviz si të ishte gjarpër i shpejtë, ktheu të ikë e nuk e vëstroi prapa. O Musa, ktheu ku ishe e mos u frikëso se me të vërtetë ti je i sigurt. 
32. Fute dorën në xhep e ajo do të dalë e bardhë pa ndonjë të metë dhe shtrëngoje për vete krahun tënd kur të frikësohesh. Këto janë dy argumente nga Zoti yt për te faraoni dhe rrethi i tij, se me të vërtetë ata janë popull i prishur. 
33. Ai (Musai) tha: 徹 Zoti im, unë kam mbytur një njeri prej tyre, e frikësohem se do të më mbysin! 
34. E vëllai im, Haruni, ësht më orator se unë, andaj dërgoje atë me mua ndihmë që të vërtetojë fjalët e mia. Unë kam frikë se do të më shpallin gënjeshtar. 
35. (All-llahu iu përgjegj) Tha: 哲e do ta forcojmë ty krahun me vëllain tënd dhe me argumentet Tona do t男u japim pushtet juve dyve ashtu që ata të mos mund t置 afrohen juve, andaj ju të dy dhe ata që u janë bindur juve, jeni ngadhënjimtarë. 
36. E kur Musai ua solli atyre argumentet Tona të qarta, ata thanë: 適jo nuk është tjetër vetëm se magji e trilluar dhe këtë nuk e kemi dëgjuar as ndër prindërit tanë të hershëm! 
37. E Musai tha: 纏oti im e di më së miri për atë që u erdhi me udhëzim prej Tij dhe kujt do t段 takojë përfundimi i mirë, se mizorët me siguri nuk do të kenë shpëtim. 
38. E faraoni tha: 徹 ju pari, unë nuk njoh njoh zot tjetër për ju pos meje, andaj ti o Haman, m段 pjek (tullat) nga dheu e më ndërto një kullë të lartë ndoshta do të arrijë ta shoh zotin e Musait, sepse nunë mendoj se vërtet ai është gënjeshtar. 
39. Dhe ashtu ai dhe ushtëria e tij u sollën në tokë me kruenëçësi ndaj të vërtetës dhe menduan se nuk do të kthehen te Ne. 
40. Andaj, Ne e kapëm atë dhe ushtërinë e tij dhe e hodhëm në det, shiko pra se si përfundojnë mizorët. 
41. Dhe ata i bëmë prijësa që thërrasin për në zjarr dhe ditën e kijametit atje nuk do t置 ndihmohet. 
42. Edhe në këtë botë ikemi përcjellë ata me mallkim, kurse në ditë e kijametit ata janë të përbuzur. 
43. E pasi i shkatërruam popujt e mëparshëm, Ne Musait i dhamë librin që është dritë për njerëz dhe udhëzim e mëshirë që të marrin mësim. 
44. E ti nuk ishe në anën perëndimore (të vendit ku All-llahu i foli Musait) kur Ne Musait ia besuam shpalljën (e bëmë pejgamber dhe dërguam te faraoni), e ti as nuk ishe aty pran. 
45. Por Ne krijuam popuj (mes Musait e teje Muhammed), e koha ka zgjaur (ndaj, të dërguam ty). Dhe nuk banove në mesin e popullit të Medjenit e t置 lexosh këtyre argumentet Tona (lajmin për Musaln, për Shuajbin, për vvajzat e tij), por Ne të dërguam (dhe të njoftuam). 
46. Dhe ti nuk ke qenë pranë Kodrës Tur kur Ne e thirrëm (Musain), por (tregimi ynë) është mëshirë nga Zoti yt, për t段a tërhequr vërejtjen një populli që para teje nuk u kishte ardhur pejgamber, dhe ashtu ata të marrin mësim. 
47. Dhe të mos thonë, kur t段 godasë ndonjë e papritur, të cilën e kanë merituar vetë: 纏oti ynë, përse nuk na ke dërguar ndonjë pejgamber që të pasonim argumentet Tua e të bëheshim besimtar! 
48. E kur Atyre u edhi e vërteta nga ana Jonë, ata thanë: 撤ërse nuk iu dha atij (Muhammedit) sikurse Musait (ndonjë mrekulli materiale)! Po a nuk e mohuan atë që iu dha Musait më parë? E, thanë: 泥y magji që përmbajnë njëra-tjetërn. Dhe thanë: çdonjëren prej tyre ne e mohojmë! 
49. Thuaj: 哲ëse është e vërtetë çka thoni, atëherë sillni një libër prej All-llahut që është edhe më udhëzues se këta dy (Tevrati e Kur誕ni), e ti përmbahem edhe unë atij? 
50. E nëse ata nuk të përgjigjen ty, atëherë dije se ata ndjekin vetëm dëshirat e veta, e kush është më humbur se ai që duke pasur fakt prej All-llahut, ndjek epshin e vet? S談a dyshim se All-llahu nuk udhëzon popullin zullumqar. 
51. Ndërsa Ne pandërprerë u dërguam atyre shpalljen, ashtuqë të mendojnë. 
52. E atyre që Ne ua dhamë librin përpara këtij, disa prej tyre i besojnë këtij (Kur誕nit). 
53. Dhe kur u lexohet atyre, thonë: 哲e kemi besuar atij, ajo është e vërtetë prej Zotit tonë, ne edhe para tij kemi qenë myslimanë! 
54. Atyre u jepet shpërblim i dyfishtë për arsye se bënë durim, dhe ata të keqen e largojnë me të mirën, e nga ajo që Ne e furnizuam, ata japin. 
55. Dhe kur e dëgjojnë ndonjë llomotitje marrëzie, i kthejnë shpinën dhe thonë: 哲e kemi vepra tona e ju tuajat, qofshit larg nesh, ne nuk na duhen injorantët! 
56. Është e vërtetë se ti nuk mund ta udhëzosh atë që do ti, por All-llahu udhëzon kë të dojë dhe Ai është që di më së miri për të udhëzuarit. 
57. Ata thanë: 哲ëse ne ndjekim rrugën e drejtë së bashku me ty, ne me të shpejtë do të jemi të dëbuar prej vendit tonë! Po a nuk u siguruam Ne atyre një vend të shenjtë e të sigurt që aty sillen frutat e çdo sendi si furnizim mga ana Jonë, po shumica e tyre nuk e dinë. 
58. E sa vendbanime që përbuzën jetën e vet Ne i kemi shkatërruar, e ja, ato janë shtëpitë e tyre, që pas tyre ato pak kohë janë banuar prej dokujt dhe Ne ishim trashëgues të tyre. 
59. Zoti yt nuk është i tillë që tq shkatërrojë venbanimet para se në kryeqendër të tyre të dërgoj pejgamber, i cili do t置 lexojë atyre argumentet Tona, dhe Ne nuk shkatërruam vendbanime, po vetëm kur banorët e tyre ishin zullumqarë. 
60. Dhe çdo gjë që u është dhnë juve është kënaqësi dhe shije e kësaj bote, ndërsa ajo që është te All-llahu (thevabi) është shumë më e mirë dhe përhershme, pra, a nuk mendoni? 
61. A është ai, të cilit Ne i kemi premtuar një premtim të mirë (për Xhennet), sikurse ai të cilit i kemi dhënë kënaqësi të kësaj jete, kurse në ditën e kijametit ai do të jetë prej të dënuarve? 
62. (përkujto) DItën kur i thërret ata e u thotë: 適u janë ata shokët e Mi, të ccilët ju i pandehnit (si zota)? 
63. E ata, të cilët e merituan fjfalën (dënimin)), thonë: 纏oti ynë, këta janë që ne i humbëm, i humbëm ata si hunbëm edhe vetë, ne para Teje tërhiqëm se ata nuk na adhueuan neve! 
64. Dhe u thuhet: 典hirrni zotat tuaj! Ata i thërrasin, por ata nuk u përgjigjen dot, dhe shohin dënimin. E atëherë (do të dëshironin) sikur të kishin qenë në rrugën e drejtë (e të mos përjetonin dënimin). 
65. Dhe ditën kur (All-llahu) i thërret ata e u thotë: Çfarë përgjigje u keni dhënë të dërguarve?  
66. Atë ditë atyre u humbin faktet dhe ata nuk konsultohen ndërmjet vete. 
67. E për sa i përket atij që është penduar, që ka besuar dhe ka bërë vepra të mira, ai le të shpresojë se është nga të shpëtuarit. 
68. Zoti yt krijon çka të dojë dhe zgjedh kë të dojë, atyre nuk u takon zgjedhja. I pastër është i lartë është All-llahu nga çka i përshkruajnë për shok. 
69. Dhe Zoti yt e di se ç断shehin zemrat e tyre dhe se ç断aqin hapatzi. 
70. Ai është All-llahu, nuk ka Zot tjetër pos Tij, vetëm Atij i takon falënderimi në këtë botë dhe në botën tjetër dhe vetëm ATij i takon gjykimi dhe te Ai ktheheni. 
71. Thuaj: 鉄ikur All-llahu t誕 bënte natën të përhershme (t置a zgjaste) deri në ditën e kijametit, ç知endoni, coli zot pos All-llahut do t男u sillte juve dritë? A nuk merrni vesh 
72. Thuaj: 溺ë tregoni, nëse All-llahu ua bën ditën të vazhdueshme deri në ditën e kijametit, cili zot pos All-llahut do t男u sjellë natë që të pushoni në të? A nuk shihni (sa po gaboni)? 
73. Po mëshira e Tij, u bëri juve natën dhe ditën për të pushuar në të dhe për të përfituar nga begatitë e Tij, prandaj, të jini mirënjohës!. 
74. Dhe ditën që i fton (All-llahu) e, thotë: 適u janë ata që i menduat shokë të Mi? 
75. Dhe Ne do të nxjerrim prej çdo populli dëshmitarë e u themi: 鉄illni argumentin tuaj! ATëherë do ta kuptojnë se e drejta (për Zot) është vetëm e All-llahut, dhe dështon çdo trillim i tyre. 
76. Karuni ishte nga populli i Musait dhe ai shtypte atë popull ngase Ne i patëm dhënë aq shumë pasuri sa që një grup i fuqishëm mezi bartin çelësat e (pasurisë së) tij, e kur populli i vet i tha: 溺os u kreno aq fortë sepse All-llahu nuk i do të shfrenuarit! 
77. Dhe me atë që të ka dhënë All-llahu, kërko (ta fitosh) botën tjetër, e mos le mangu atë që të takon nga kjo botë, dhe bën mirë ashtu siç të ka bërë All-llahu ty, e mos bën të këqia në tokë, se All-llahu nuk i do çrregulluesit. 
78. Ai (Karuni) tha: 溺ë është dhënë vetëm në saje të dijes sime! Po a nuk e di ai se All-llahu shkatërroi para tij nga popujt e lashtë asish që ishte edhe më i fuqishëm e më i pasur se ai, po mëkatarët kriminelë as që do të pyeten për faje e tyre (meqë All-llahu e di). 
79. Ai (Karuni) doli para popullit të vet me stolinë e vet, e ata që kishin synim jetën e kësaj bote thanë: 殿h, të kishim pasur edhe ne si i është dhënë Karunit, vërtet ai është fatbardhë! 
80. E ata që ishin të zotët e diturisë thanë: 典ë mjerët ju, shpërblimi i All-llahut është shumë më i mirë për atë që besoi dhe bëri vepër të mirë, po atë nuk mund ta arrijë kush përveç durimtarëve! 
81. Po Ne atë dhe pallatin e tij i shafuam në tokë dhe, veç All-llahut nuk pati që ta mbrojë e as vetë nuk pati mundësi të mbrohet. 
82. E ata që dje lakmuan të ishin në vendim e tij, filluan të thonë: 鄭 nuk shihni se All-llahu me të vërtetë i jep begati e komoditet atij që do nga robërit e vet, e edhe ia mungon atë atij që do, e sikur All-llahu të mos bënte mëshirë ndaj nesh, do të na sharronte në tokë edhe neve; sa habi, se si jobesimtarët nuk gjejnë shpëtim! 
83. Atë, vend të përjetshëm (Xhennetin) u kemi përcaktuar atyre që nuk duan as mendjemadhësi e as ngatërresë në tokë, e përfundim i këndshëm u takon atyre që i frikësohen All-llahut. 
84. Kush sjell me vete punë të mirë, atij do t段 takojë shpërblimi edhe më i madh, ndërsa a që paraqitet me punë të këqija, do t段 jepe dënim vetëm aq sa e ka merituar. 
85. S談a dyshim se Ai që ta bëri obligim Kur誕nin, Ai do të kthejë ty aty ah erdhe. Thuaj: 纏oti im e di më mirë kush është që solli udhëzim të drejtë dhe kush është në humbje të sigurt. 
86. Ti as nuk ke shpresuar se do të shpallet ty libri, por kjo është mëshirë e Zotit tënd, andaj ti kurrsesi të mos jeshë ndihmëtar i jobesimtarëve. 
87. Dhe kurrsesi ata të mos shmangin ty nga ajetet e All-llahut meqë ato t置 kanë shpallur ty, dhe ti thirr te Zoti yt dhe kurrsesi mos u bën pasues i dëshirave të idhujtarëve. 
88. Veç All-llahut mos adhuro ndonjë zot tjetër, s談a të adhuruar tjetër veç Tij. Vetëm Atij i takon gjykimi dhe te Ai do të ktheheni!  

   
 Faqja Kryesore